Een indrukwekkende casus

Ruim een jaar lang heeft een van onze casemanagers dementie, Ria Verhoef, een 36-jarige man met de ziekte van Alzheimer begeleid in zijn thuissituatie. Deze week is hij met spoed opgenomen in een verpleeghuis, op een gespecialiseerde afdeling voor jonge mensen met dementie. Zijn echtgenote en twee jonge kinderen blijven thuis verdrietig achter. Voor de hele familie en hun vriendenkring is de opname confronterend. Ria kijkt terug op de afgelopen periode en is diep geraakt door deze casus:
“Met alle betrokken collega’s vanuit de eerste lijn, van het betrokken verpleeghuis en collega’s van het Alzheimercentrum van het VU als vraagbaak, hebben we ons keihard ingezet om meneer op deze passende plek te krijgen. De IBS-toetsing was vanochtend: i.v.m. de coronamaatregelen, stond ik zelf buiten op de parkeerplaats, kon daar ter plekke de vragen van het crisisteam beantwoorden, de mentor was bij meneer in de woning. Echtgenote en kinderen waren op mijn advies niet aanwezig en werden opgevangen door familie. De begeleiding van dit jonge gezin heeft een diepe indruk bij mij achtergelaten.”

Ria kreeg een groot compliment van de maatschappelijk werker in het verpleeghuis, die aangaf dat Ria haar rol als casemanager dementie meer dan fantastisch had vervuld. Ook van het VU-Alzheimercentrum kreeg zij een mooie mail: “Wat is het uiteindelijk allemaal snel gegaan bij deze familie! Maar dankzij jou/jullie goede zorgen heeft dit jonge gezin wel alle ondersteuning gehad die zij nodig hadden. Ik kan mij zeker voorstellen dat dit een diepe indruk heeft achtergelaten en ik vind het dan ook bijzonder knap hoe je dit hebt aangepakt. Dank daarvoor!”

Het begeleiden van jonge mensen met dementie is een vak apart. In het geval van deze casus, ging het om een gezin met nog zeer jonge kinderen. Meneer zat nog volop in het werkzame leven toen hij de diagnose Alzheimer kreeg. Eerst werd gedacht aan een burn-out. De casemanager staat in zo’n geval het hele gezin bij en in dit geval ook nog ouders en vrienden van de cliënt. Het is haast niet voor te stellen wat deze ziekte doet als je een actief en vol leven hebt. Het hele traject staat in het teken van verlies en de casemanager is dan eigenlijk een soort rouwbegeleider. Het is dus niet zo gek dat Ria nu ook zelf even de tijd moet nemen om dit een plekje te geven.